تاریخچه توسعه فیبر نوری
یک روز در سال ۱۸۷۰ فیزیکدان بریتانیایی تیندال به سالن سخنرانی انجمن سلطنتی رفت تا در مورد اصل بازتاب کل نور صحبت کند. او یک آزمایش ساده انجام داد: سوراخی را در یک بشکه چوبی پر از آب حفر کنید، و سپس از لامپی برای قرار دادن نور از بالای بشکه استفاده کنید. آب روشن می شود. نتایج تماشاگران را شگفت زده کرد. دیده می شد که آب نورانی از سوراخ کوچک سطل بیرون می آمد، آب خم می شد و نور خم می شد و نور در واقع توسط آب خم شده اسیر می شد.
پیدا شده است که نور در امتداد یک جریان خوب از شراب است که از یک بشکه خارج سفر; همچنین مشخص شده است که نور در امتداد یک میله شیشه ای منحنی سفر می کند. چرا این طور است؟ آیا نور دیگر مستقیم به سمت آن نمی رود؟ این پدیده ها توجه تیندال را به خود جلب کرد. او پس از تحقیقاتش دریافت که این اثر بازتاب کل نور است [۲]. از آنجا که چگالی محیط مانند آب بیشتر از ماده اطراف است (مانند هوا)، که نور از آب به هوا شلیک می شود، هنگامی که زاویه حادثه از زاویه خاصی بیشتر است، نور شکست خورده از بین می رود و تمام نور دوباره به داخل آب منعکس می شود. بر روی سطح، نور به نظر می رسد که در جریان به جلو خم می شود.
بعدها مردم نوعی فیبر شیشه ای با شفافیت و ضخامت بالا مانند فیبر ابریشم-شیشه عنکبوت ایجاد کردند. هنگامی که نور با زاویه ای مناسب وارد فیبر شیشه ای می شود، نور در امتداد فیبر شیشه ای منحنی حرکت می کند. از آنجا که از این فیبر می توان برای انتقال نور استفاده کرد، آن را فیبر نوری می نامند.
