اصول اولیه FDM، TDM، WDM، CDMA

اصل اساسی مالتی پلکس تقسیم فرکانس، راه اندازی چندین کانال در یک خط ارتباطی است، سیگنال های هر کانال با فرکانس های حامل مختلف مدوله می شوند و فرکانس های حامل هر کانال با یکدیگر همپوشانی ندارند، به طوری که یک خط ارتباطی می تواند سیگنال های چندگانه را به طور همزمان ارسال می کند.

مالتی پلکسی تقسیم زمانی، زمان انتقال کانال را به عنوان شی تقسیم می‌گیرد و با روش تخصیص برش‌های زمانی غیر همپوشانی به کانال‌های متعدد محقق می‌شود. بنابراین، مالتی پلکس تقسیم زمانی برای انتقال سیگنال های دیجیتال مناسب تر است. بیشتر به مالتی پلکسی تقسیم زمان همزمان و مالتی پلکسی تقسیم زمان آماری تقسیم می شود.

مالتی پلکسی تقسیم طول موج، چندگانه سازی تقسیم فرکانس نور است که از توری های پراش در سیستم نوری برای تحقق سنتز و تجزیه سیگنال های امواج نوری متعدد فرکانس های مختلف استفاده می کند.

چندگانه تقسیم کد نیز روشی برای اشتراک گذاری کانال ها است. هر کاربر می تواند همزمان از یک باند فرکانسی برای ارتباط استفاده کند، اما از روش تقسیم کانال بر اساس الگوی کد استفاده می شود، یعنی به هر کاربر یک کد آدرس اختصاص داده می شود. هر نوع کد با یکدیگر همپوشانی و همپوشانی ندارند، و طرفین ارتباطی با یکدیگر تداخل نخواهند کرد، و توانایی ضد تداخل{0}} قوی است. فناوری مالتی پلکس تقسیم کد عمدتاً در سیستم های ارتباطی بی سیم به ویژه سیستم های ارتباطی سیار استفاده می شود. این نه تنها می تواند کیفیت ارتباط و قابلیت اطمینان انتقال داده را بهبود بخشد، تأثیر تداخل در ارتباطات را کاهش دهد و ظرفیت سیستم ارتباطی را افزایش دهد. رایانه های نوت بوک یا دستیارهای دیجیتال شخصی (Personal Data Assistant، PDA) و رایانه های دستی (Handed Personal Computer, HPC) و غیره. ارتباطات شبکه ای رایانه های همراه از این فناوری استفاده می کند.